Bősz vad szirmokban árva szikra bontja,
                                                                                   bús testét az üres rideg télnek.
                                                                                   S fáradt testek fátyolba burkolózva,
                                                                                   ábrándozós ösvényekre lépnek.

                                                                                   Lágy vonalak szép hullámos alagútba,
                                                                                   visznek messze és ők sosem félnek.
                                                                                   Kerti törpe vágyakozva tátog.
                                                                                   Megszólalni akar, kérne lelket.

                                                                                  Szálfa tüske, bíbor világ partján.
                                                                                  Emberfia óriások karmán.
                                                                                  Égő gyertya csillagoknak látszik.
                                                                                  Kápráztató jég, a tűzzel játszik.

                                                                                  Menedék, mely zokogva tör gátat.           
                                                                                  Átkarolva szerelemmel áltat.  
                                                                                  Egy vándor keres mindenféle embert.
                                                                                  Kő volt, ami víznek lenni nem mert.

                                                                                  A sárga Nap majd szégyenkezve alszik.
                                                                                  Forróságában magát túl hevesre nőve.
                                                                                  Vajúdva szűnik meg a létezésbe.
                                                                                 
                                                                                  Szép mezőn egy árva kislány játszik.
                                                                                  Egy eldobott babával a kezébe.
                                                                                  S a félelemtől megrettenni  látszik.
                                                                                  Majd kérdőn néz, szépen tisztán az égre.
                                                                                 
                                                                                 S ha nem érti még megátkozza azt is.
                                                                                 Akinek sosem jutott eszébe:
                         
                                                                                 Átkarolni, megölelni a rétet.
                                                                                 Futva szaladni, úgy érezni szépet.
                                                                                 Boldognak lenni, mámoros élettől.  
                                                                                 Elfáradni friss levegő ízétől.
                                                                                 Megfürödni csillogó patakba.
                                                                                 Vízcseppeket bámulni ámulva.
                                                                              
                                                                                 Árnyfoszlányokban alakokat keresni.
                                                                                 Nem létezőt tisztelni, szeretni.
                                                                                 Érintést adni szenvedő embernek.
                                                                                 Kenyeret, akinek nem lehetett.

                                                                                 Egy jót tenni, egy reménytelennel.
                                                                                 Ingyen adni, mit ingyen kap az ember.

                                                                                 Mosolyt csalni fáradtak arcára.
                                                                                 Kezét fogni, betegség dacára.

                              S az árva kislány a rét közepén táncol. Egy ős éneket dúdolgat magától:

                                                                                Lesz e mátkám, lesz-e nekem párom?
                                                                                  Úgy segítsen Isten, ahogy várom.
                                                                       Elég a mező, elég a rét, elég egy szerény menedék.
                                                                                    Ha valamit én kérhetek még,
                                                                                  nézzen a szívembe és adja az ég...